Dinsdag 31 Maart 2009 at 11:53 pm
Rij vandaag op de weg met mijn gevaarte en was best wat gehaast, eerlijk is eerlijk zal er niet om liegen. Tempo was best hoog en toch reed ik met me snor maar 20 km per uur. Kijk na de afgelopen ongelukjes wel uit en stop zelf bij elk rood licht, neem netjes het fietspad, drempels en verhogingen gebruik ik de rem bij, en laat voetgangers nu rustig lopen, schoolgaande kinderen geef ik voorrang, en blijf rustig wachten als er oudjes willen oversteken. Alles tegen mijn temperament volle energie, maar neem gewoon geen risico's meer en ben in een stadium van me leven aangekomen dat ik nu begin te geloven dat haastige spoed zelden goed is. Tot ik op een weg terecht kwam en een stel van die half dementerende oudjes op een scootmobiel zag rijden op afstand. Netjes in een rij van 3 stuks en in een colonne van 9 man. Scootmobiel race? dacht ik even aan, maar nee hoor!!! Was natuurlijk luchttijd, en na 6 maanden winterslaap moesten ze van de ontbindingslucht af. Ik moest er voorbij zien te komen, en drukte op me toetertje, maar godsamme wist ik veel dat ze allemaal doof waren....en kreeg niet eens een reactie. De gehoortoestellen hadden ze beter bij de ziektekostenverzekeraar kunnen besparen, werken deden ze toch niet. DAMMNNN Stop de vergrijzing zeker om ze nog een scootmobiel te geven....om zichzelf kapot te rijden . Ze slingerde alle kanten op door hun Parkinson en kreeg ik geen kans door al dat verkeer om ze in te halen. Inmiddels was er al een file ontstaan van 20 km en nog bleven ze met hun mummelbekkies rijden.. SLAK.
Mediteren Brigitte...rustig blijven...ZeNNNN en begon lichtelijk ge?rriteerd te raken.....Tot opa nummer 4 door begon te krijgen dat hij een opstopping veroorzaakte. Probeerde netjes achter oma in te manuvreren, maar door zijn overdosis medicatie belandde hij in de greppel..........en reed voorbij, en riep heel hard ..ZO SUKKEL dat is 1 die is uitgeschakeld nog 8 te gaan!!!!
BTW die is maar een grapje natuurlijk want in werkelijkheid scheur ik ze gewoon met 120 km per uur voorbij en laat geen oudje in de greppel liggen...of hij moet al ontbonden zijn.
Vrijdag 27 Maart 2009 at 10:15 pm
Jaren geleden kwam ik bij een man terecht via mijn werk. Met tegenzin en weemoedig gevoel omdat het normaal gesproken, donderdags altijd naar een man ging waar ik ook jaren was geweest, die ik dood in de stoel had aangetroffen. Bleef je werk en zo werd je weer ingezet bij iemand anders dat ook zorg nodig had.
Met lood in de schoenen belde ik aan. Voelde me erg ongemakkelijk maar liet het toch op me afkomen. Weer een man wat direct een soort aantrekkingskracht had op me. Gesprekken, humor, gevoel, intelligentie en eerlijkheid. Zijn vrouw was net overleden en vertelde me zeer ge?motioneerd hoe liefdevol hij haar jaren had verzorgd en zelfs nog na opnamen bijna geen dag oversloeg om haar te bezoeken en deels te verzorgen.
Een trotse vader, schoonvader en opa en liet me meedelen in zijn leven. Verhalen over vroeger en zijn leven bracht hij ook zo onder woorden dat je duidelijk een voorstelling kon maken. Ik kwam daar voor een doel, maar moest soms het gesprek afkappen om mijn taken te volbrengen, of liet hem meelopen naar alles wat ik deed om toch nog zijn verhalen aan te horen.
Jaren verstreken en we waren aan elkaar gewaagd, dezelfde soort humor als ik had en kon hem regelmatig een nieuwe vertellen, maar daarop volgde al snel een van hem die hij even had gehoord op de markt, waar hij wekelijks was te vinden en met iedereen een praatje maakte. Eenkennig was hij niet, en zo kende hij best veel mensen.
Altijd had hij oor voor jou verhalen en was altijd benieuwd hoe het met mij ging of de familie en leefde mee, soms met een goede suggestie als ik er geen raad mee wist.
In de zomer maanden gingen we buiten koffie drinken als ik een deel van mijn taken had volbracht, dan ging hij het terras klaar maken, en natuurlijk onder het genot van een koekje. Dudok was er niks bij en volgens hem en stukken goedkoper. De trouwe merel die kwam schooien om koekkruimels en een praatje over de bloemen en planten.( waar ik nog stekken van heb)
Meeste waar ik om gelachen heb was toen de telefoon ging en ik hem hoorde zeggen ?.nee hoor Saskia zit hier in bad en hing op. Vroeg hem in bad??? Ach zegt hij, moeten ze maar niet het verkeerde nummer draaien. Hij vroeg naar zijn vrouw, ?wat zullen hun een ruzie krijgen vanavond?.Samen hebben we dubbel gelegen van het lachen?.
Ritueel van de week was dan ook de Gelderlander uitpluizen. Voordat ik kwam las ik vluchtig de koppen en onze gesprekken weken dan uit naar allerlei onderwerpen en konden we praten van voetbal tot politiek. Moest de politiek in volgens hem, of studeren als advocaat.....moest iets doen met mijn snelle babbel volgens hem.
Apentrots toen zijn kleinzoon naar buitenland ging om te studeren wat hij op de voet volgde via een weblog op een computer.?.en zijn kleindochter die werkte op een school. Zijn schoonzoon die met hem naar Vitesse ging. Op leeftijd nog in het vliegtuig stapte met zijn dochter en schoonzoon.
Wat me nog goed bij staat was dat ik om de krant vroeg , met de vraag, dat ik wilde kijken wie er gestopt was met roken?..?roken zei hij, schrijven ze dat ook in de krant? maar ik bedoelde de overlijdend advertenties. Toen kwam zijn verhaal. Als hij zag dat iemand in huiselijke kring gecremeerd wilde worden, een voorstelling had dat ze rondom de kachel thuis zaten en de kist in de kachel werd geschoven. Ooit had hij daar een tekening van gezien in de Gelderlander.
Zo kan ik nog wel uren door typen want in mezelf zit ik nu te lachen om de gebeurtenissen van alle jaren wat ik met deze bijzondere man heb meegemaakt.
Vorig jaar ben ik overgeplaatst naar een andere wijk en meer mogelijkheden om door te groeien en die kans genomen waardoor ik hem niet wekelijks meer zag, maar wel in me hart.
Zo belde we elkaar toch tussendoor om even op de hoogte te blijven.
Helaas is hij plotseling overleden?..maar zijn verhalen zullen altijd in mijn gedachten blijven?
Heb nog een foto van hem en mij samen, maar zal even de familie toestemming vragen om te mogen plaatsen
Woensdag 25 Maart 2009 at 2:26 pm
Extra uitgave, editie, (LOL) vandaag een interview gehad met de Elsevier en meerdere actie belanghebbende. Wij als bewoners zijn nog steeds actie aan het voeren voor het behoud van de St. Jansschool. Mijn visie mag ik natuurlijk geven op me persoonlijke weblog!!! Het wijkplatform krijgt verkeerde informatie door van de bewonersgroep. Randvoorwaarden die opgesteld zijn door Rosendaalsestraat en Klarendal in Actie worden gebruikt door bepaalde leden van de bewonersgroep. Wijkplatform heeft geen enkele actie ondernomen om enige randvoorwaarde op te stellen maar zweeft mee over de ruggen van andere actievoerders. Bewonersgroep Rosendaalsestraat en Klarendal in actie is maanden bezig geweest met buurtbewoners voorwaarden op te stellen, terwijl de bewonersgroep enkele aanvullingen hebben gedaan en in het wijkplatform vergadering verkeerde informatie doorgeeft, en een verslag nog als niet voldoende heeft verklaard. Vraag me stilletjes dus af......wat voor spel er gespeeld wordt en/of we wel in alle eerlijkheid dit op een normale manier kunnen afhandelen.
Moeten we het wijkplatform wel serieus nemen of wordt alles goedgekeurd zonder enkele toelichtingen van bewoners. 900 handtekeningen van bewoners stelt dan uiteindelijk niks meer voor. Toch bedenk ik me steeds meer, worden we aan het lijntje gehouden en waarom laat de gemeente ons meepraten over de voorwaarden of is dit een formaliteit . Proberen ze ons stilzwijgend te houden of worden we daadwerkelijk betrokken door de gemeente. Ik heb mijn twijfels nog steeds omdat we al slapend zijn gehouden maar.....mijn mening is dat ik steeds meer achterdochtig wordt.
Meneer Budak heeft grootste plannen wat totaal niet in onze voorwaarden past. En eerlijk gezegd gun in hem zijn moskee met uitstraling en snap ook de intentie van alles maar past totaal niet in het straatbeeld. Deze plek is dan totaal niet geschikt voor een moskee met vele wijkfuncties en zou het tot grote verkeersproblemen kunnen lijden.
Misschien moet de Gemeente Arnhem eens kijken naar een andere plek waar meneer Budak zijn een Islamitisch wijkcentrum wil bouwen met centraal een Moskee.
Teksten afkomstig van deze site mag alleen gebruikt worden na voorafgaande schriftelijke toestemming van de webmaster van de Battlestreet.
Op deze teksten kunnen ook geen aansprakelijkheid worden gemaakt.....omdat ik toch al ontoerekeningvatbaar verklaard ben
Dinsdag 24 Maart 2009 at 12:46 pm
Ben niet echt een meester in tekenen of schilderen, maar soms probeer je eens wat, en zo gebeurde het jaren geleden dat ik voor de kinderen een muurschildering maakte van Jungle book en sloeg in als een bom. Aladin en Yasmine voor me dochter en de geest uit de lamp was dan ook de gesprekstof in de hele familie. Eenmalige actie zei ik, want moest toch wel uniek blijven. Tot ik de laatste drie dagen echt steeds de gedachten heb om iets te ondernemen. Jaren geleden zijn mijn man en ik in een hotel restaurant geweest en zagen een pracht van een muurschildering. Prachtig om te zien en we zeiden gelijk tegen elkaar dat zoiets machtig in de keuken zou staan. Heb me dus voorgenomen om toch een voorproefje te maken, en op papier ga tekenen wat uiteindelijk op de muur van de keuken terug moet komen...
Who knows wat het worden gaat maar uniek zal het wel gaan worden, of het nu Egyptisch stil word of lekker oer-Hollandse.....
Stay tuned en laat je meeslepen met mijn gedachtespinsel.
Zaterdag 21 Maart 2009 at 11:49 pm
De afgelopen weken waren hectisch hier en alles begint weer zijn normale ritme te krijgen. Gekneusd staartbotje was werken onmogelijk en zitten een crime....maar gelukkig weer herstellend en werkende. Zitten blijft nog gevoelig maar goed dat zal ook wel eens verdwijnen.
Mijn dochter heeft sinds kort het huis verlaten en in een mooie woning te Didam haar intrede gemaakt. Inderdaad ze hebben daar geen drempels maar kuilen. Politie rijdt er nog op varkens, en zal het wel even wennen worden voor een stadsmeisje in een boere gehucht.
Me kleinzoon heeft kennis gemaakt met de kleuterschool en zal maandag bij zijn mams in huis zijn intrede maken....waar een grotere slaapkamer beschikbaar is en een grote tuin waar hij zich zeker gaat vermaken. Zal goed wennen zijn om dat joch niet meer dagelijks te zien of te horen, maar heeft me beloofd elke dag even te bellen.
Vrijdag 06 Maart 2009 at 8:55 pm
Ik woon al meer dan 25 jaar in dezelfde straat. Was altijd een meekijk Klarendaller en nam alles zoals het was en ging. Bemoeide me nergens mee, en vond het allemaal wel best. Als ik me ergerde aan bepaalde dingen nam ik de hef in eigen handen en daar was de kous mee af. Speelplaats voor je huis waar mijn eigen kinderen altijd wel toegang hadden om zo lekker vrijuit te spelen. Leren fietsen op straat gebeurde niet, want de situatie was daar te gevaarlijk voor en sleepte ik en alle buurtbewoners de fietsen op de speelplaats van het schoolgebouw. We hielden allemaal een oogje in het zeil en vernielingen of schade was er dan ook enkel dan behalve een ruit kapot door een ongelukje met een bal.
Tot we voor jaren terug hangjongeren kregen. Buurthuizen werden gesloten, en bepaalde leeftijdscategorie?n konden nergens terecht dan in de buurt zelf. Klachten, schade, vernielingen op het schoolplein was dan ook de orde van de week. Tot het schoolbestuur besloot hekkens bij de trap te vervangen, metershoge prikkeldraad en geen kind in de buurt kon nog naar binnen dachten ze. Buurtkinderen wisten de wegen wel te bewandelen en kwamen toch nog door gevaarlijke capriolen het schoolplein op. Mijn eigen kinderen waren de schoolpleinspelletjes ontgroeid en zag het allemaal wel met de buurtkinderen hoe ze het plein op gingen en keek er na.
Tot ik vorig jaar me kleinzoon ook kennis wilde laten maken met het schoolplein, maar om daar op te komen kon alleen als het hekwerk open stond, of me de weg banen door een diepe afgrond. Besloot dit hoofdstuk af te sluiten en ging bewust een dagje buiten kijken hoe de buurtkinderen het schoolplein betraden.
Vele kinderen uit de buurt wilde spelen, weg van het gevaar van de straat maar moesten zelf het gevaar opzoeken om veilig te spelen. De tralies van het hekwerk had een afgrond van enkele meters diep. Leed is niet te overzien als daar een kind doorheen valt en besloot te bellen met de gemeente. Verschillende pogingen om deze gevaarlijke situaties te veranderen zit erop, gemeente wat zou gaan terug bellen, gesprekken met opbouwwerkers, stukje geschreven in de wijkwebsite en een opname voor kom op voor je wijk!
Enige wat ik nog niet gedaan heb?.is de media inschakelen?.dus wie weet.
