Vrijdag 28 September 2007 at 9:48 pm
Soms loop je ergens en ziet in je ooghoek een bekende van vroeger. Soms met een leuke terugblik of juist niet en probeer je ze te negeren. Vaak is het altijd wel leuk om mensen te ontmoeten die je jaren uit het oog verloren bent. Vandaag gebeurde me weer zoiets.
Was op ziekenbezoek geweest bij een cli?nt van me. Loop de gang door en vang een gesprek op van 3 mensen. Langzaam begonnen me vermoeide hersens te werken en een bekende stem begon me al langzaam in de gehoorgangen door te dringen. "Monica": zei ik, en ze draaide zich om. Al heel snel merkte ik een koelte en niet het enthousiaste wat ik had en begon al snel en andere houding aan te nemen tegenover haar. Dacht even ben jij nou die vrouw die ik zovaak geholpen heb en je wekelijks uit de shit haalde. Ben jij nou die vrouw waarvoor ik mee ben geweest om van haar eerste kind te bevallen. Zo gingen me meer gedachten door me hoofd en verteld me dan dat haar moeder erg ziek lag en ze er dagelijks was. Erg zei ik, maar inwendig dacht ik, kind je moeder lag op je eigen kraambed je man te versieren en nam hem mee haar bed in. Was hij daarom homo geworden? Kon er geen enkele gevoel voor opbrengen of medeleven tonen.
Sorry Monica misschien ooit zal je dit lezen, maar zoals je vandaag me je ware ik, of gespeelde ik liet zien, je bent en blijft altijd voor mij de vette Monica waar ik een leuke kindertijd en misschien jeugdtijd mee heb gehad, maar nooit boven me zal staan in jou bekakte houding.
Woensdag 26 September 2007 at 9:07 pm
Voor een tijd terug kwam er een filmploeg door de straat van wat ik graag anders zou willen zien in onze straat. Moest de camera overnemen en filmen wat ik graag anders zou zien. Had eigenlijk wel wat punten wat me stoorde en graag anders had gezien en gaf zo mijn minpunten van de straat. Tegenover mijn huis zit een basisschool. Gelegen in een soort dal met grote hekkens ervoor. Net een soort bajes effect om wijkkinderen te mijden van het schoolplein, extra prikkeldraad gespannen om te verkomen dat er kinderen over het hek gaan, alleen nadeel is dat er midden in het hekkenwerk een tralie uit is en een doorgang voor een kind makkelijk is maar met een diepte van zeker 3 meten naar beneden. Gevaar loert al jaren, en nooit is er overwogen door gemeente om dit te herstellen of kind vriendelijk te maken. Einde van deze straat stond vroeger een prachtige speeltuin waar mijn kinderen dagelijks te vinden waren, alleen lijkt het nu als een soort honden uitlaatplaats, onbeschut, hekkens vervangen door struiken waardoor spelende kinderen sneller op straat terecht komen.
Enkele punten beschreven en later met een gesprek met Jan Brugman kwam dit artikel in de wijkkrant!!!
Sta er niet op mijn best op, maar net last van mijn slijmbeursontsteking en slechte nachten gehad. Een correctie van het artikel, woon hier nu 24 jaar!
Maandag 24 September 2007 at 10:04 pm
3 weken geleden na een slijmbeursontsteking bedacht ik me dat een bed dat verstelbaar zou zijn wel lekker handig was in dit soort situaties. Met een elektrisch motortje met afstandsbediening voor het hoofd- en voeteneinde. Kunnen tegelijk of apart worden bediend, zodat je comfortabel kunt zitten/liggen. Leek me het einde dus na veel overwegen gingen we op zoek naar zo'n bed. Best prijzig, maar slapen is ook belangrijk en uiteindelijk hadden we een keuze gemaakt. Uitgeprobeerd en dachten een juiste keuze gemaakt te hebben....ja ja dat dacht ik dan. Eindelijk was het donderdag zover en het bed stond na veel problemen eindelijk op de poten en kon bijna niet wachten dat het bedtijd was. Wat zou ik heerlijk slapen in me nieuwe bed dacht ik. 1.80 breed, geen last meer dat je elkaar in de weg lag, heerlijk beentjes omhoog en slapen maar. Maar helaas deze droom bleek al snel een nachtmerrie voor me te zijn. De eerste nacht was ik me toch aan draaien en mieren, godsamme wat een hard matras, bah wat een ruimte, dekbed wat verschoof naar onderen, bed omhoog , nee toch maar niet iets lager. Na een uur met de knopjes van de afstandbediening gespeelt te hebben lag ik toch maar weer plat en langzaam sloop de nacht voorbij en ik had nog steeds niet me draai gevonden in het mooie nieuwe luxe bed.
Volgende dag gebroken en ge?rgerd en dacht simpel het is wennen natuurlijk. Me oude trouwe bedje wat meer dan 20 jaar me heerlijke nachten had bezorgt was zo doorgelegen en me lichaam moet herstellen. "Zal toch wel beter gaan" , misschien de volgende nacht betere kansen. Langzaam begon de moed me in de schoenen te zakken en zag de nacht als een trauma om weer het bed in te stappen. Zelfs overwogen om een nachtje bank door te brengen. Doorzetten dacht ik, went allemaal best. Inmiddels nachten verder en inderdaad me matras begint me vorm aan te nemen en maak al wat langere uren zonder me nog te ergeren aan het bed. Helemaal tevreden ben ik nog niet en overweeg nog steeds om oplegmatrassen erbij te kopen, of zelfs andere matrassen.
Tijd zal het uitwijzen, maar verdomt wat heb ik spijt van een nieuw bed!!!
Vrijdag 21 September 2007 at 10:01 pm
Heb er een tijdje over na zitten denken als ik op mijn weblog wel een stuk over Klarendal wilde schrijven. Klarendal is een wijk uit Arnhem wat niet goed bekend staat. Waarom? Het schijnt volgens de berichten dat het tot een achterstandswijk behoort. Criminaliteit, werkeloosheid, verschillende culturen, drugs, asociaal en zo kan ik nog wel even doorgaan.. In de jaren negentig stond Klarendal nog bekend als drugs- en overlastwijk! Media zat er bovenop en wist de smerige details zo mooi in kaart te brengen dat Klarendal als asociaal werd omschreven, er werd niet verteld dat de mensen hier zelf de drugoverlast wisten te bestrijden!!
Door de verschillende culturen in de wijk is de echte Klarendaller langzaam aan het verdwijnen en soms neemt de onrust toe en als we horen dat het kabinet ons wijk een pachtwijk wil maken, maar ook een Moskee wil gaan plaatsen heb ik zo wel mijn bedenkingen. Inspraak van buurtbewoners is er amper geweest maar onze kabinet zal de leefomgeving van ons vaststellen van ons wijk van kleur en karakter.
Heb in me leven in verschillende delen van wijken in Arnhem gewoond, en me eigenlijk nog nooit zo veilig gevoeld als in Klarendal. Veilig over staat lopen omdat ze opkomen voor elkaar. Nooit zonder eten hoeft te zitten als je ziek bent, want er is altijd wel een buurtje die het voor je haalt. Niet bang ben dat ik dagen dood in me huis zou liggen, want een dag niet gezien, valt gelijk op. Gezamenlijk de handen in elkaar slaan als er wat in je huis moet gebeuren en zo kan ik nog wel duizend dingen opschrijven over de samenhorigheid van de Klarendallers.
De NCRV bouwt hier tijdelijk een studio om intensief aandacht besteden en heb een gevoel dat we weer negatief in beeld worden gebracht en hoop met deze weblog dan dagelijks een positief beeld te geven. BEN TROTS OM EEN KLARENDALLER TE ZIJN!
Maandag 10 September 2007 at 10:21 pm
De afgelopen week wordt mijn lichaam geteisterd met een slijmbeursontsteking in me schouder. Slechte nachten en pijnlijke dagen en iedere beweging die je maakt, merk je toch wel dat je lichaam samenwerkt met alle andere gewrichten. Liggen is een ramp, zitten is een crime, en lopen is slopend. Langzaam begint de pijn nu af te nemen, en is typen met een arm toch moeilijker dan ik had verwacht. Vandaar me weblog wat ver waardeloos erbij ligt, en me reacties naar andere toe met 70% is afgenomen. Therapie is gestart vandaag en merk langzaam dat de schepte van de pijn afneemt. Bewegen wordt weer houdbaar en hopelijk ben ik weer snel in staat me normale ritme en leven op te pakken.
Enige mooiste van deze week is dat me dochters clip door begint te dringen bij tvoranje en dagelijks te zien is van 6 tot 7.....
Toch altijd wel iets in het leven wat positief is waardoor het minderen weer naar de achtergrond treed!!
Zaterdag 08 September 2007 at 9:49 pm
Woensdag 05 September 2007 at 09:22 am
Wanna be a Popstar, Idols, Hollands Next top model, X-Factor en zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Gillende meiden en jongens die in de rij staan, op weg naar fame.
Niet beseffend wat hun ?berhaupt te wachten staat. Ja veel geld en roem. Af en toe een snuifje coke en misschien je manager pijpen?
Ik vind het walgelijk om te zien hoe mensen (moeten) veranderen om te doen wat ze doen. Of dit nou zingen of acteren of een top model zijn is. Het maakt niks uit. Zodra ze in the picture staan zakt hun eigen persoonlijkheid weg als een drol in de WC.
Ze zeggen altijd vol trots voor de camera "hoe ik dit overleef? Ach ik blijf gewoon mezelf, dat is mijn kracht" Bullshit alarm!!!
Hoe kun je nou jezelf zijn als je ELKE dag de paparazzi op je dak hebt? Hoe kun je dan zeggen dat dat je kracht is? Waarom geef je niet gewoon toe dat je gedwongen wordt om iemand anders te zijn, je moet schermen voor die gekte om je heen.
Ik ga op mijn knie?n voor die beroemdheid die dat uit durft te spreken, die durft uit te spreken; ik scherm mij voor alles om mij heen, omdat ik anders NIET mezelf KAN zijn.ik kus zijn voeten!
Elke dag worden we geconfronteerd met deze beroemdheden waarvan je de ECHTE schoonheid niet meer ziet omdat alles onder een laag plamuur zit, een masker.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb waanzinnig veel respect voor deze mensen. Ik heb medelijden met ze omdat ze gedwongen worden "zo" te leven. Het begon allemaal zo mooi en het eindigt in een drama. Marilyn Monroe is hier een een leuk voorbeeld van. Prachtige vrouw, zoveel meer dan wat wij allemaal hebben gezien op foto's en/of tv beelden. En zo eindigen.
Lolo Ferrari nog een voorbeeld van beroemd zijn. Borsten zo laten vergroten om zo bekend te worden dat haar lichaam na alle verbouwingen het niet meer volhield. Was ze gelukkig?
Ze kiezen er uiteindelijk zelf voor, maar ik geloof ook dat je vreselijk besmet wordt met het beroemdheid virus en gewoon weg niet meer terug kan.
Ik geef ze geen ongelijk dat ze massaal aan de dope gaan om de werkelijkheid maar niet te hoeven zien.
Zelf ben ik dankbaar dat deze mensen er zijn. Dankbaar voor de mooie films, foto's en muziek. Maar vooral dankbaar omdat ze mij hebben laten zien hoe het NIET moet. Dat dit niet hetgeen is waar je om staat te springen als ziet wat er echt achter dit leven zit.
Zondag 02 September 2007 at 11:50 pm
Vergeet nooit om uniek te zijn,
als je ergens bij wilt horen.
