Dinsdag 23 Mei 2006 at 8:45 pm
Een mister Bean achtige leraar, vol met grappen en een pijp op zijn lip was de hoofd van de basisschool Had altijd op een school met strenge regels gezeten met een leerkracht voor alle vakken en kwam eigenlijk in een heel anders soort leerweg terecht. Wisselen van klassen met verschillende vakken, taken in plaats van boeken, en je eigen tempo bepalen met leren. Als je klaar was vrije vormgeving met veel toneel en muziek. Elke week was er een weekopening, en vrijdags was het een weekafsluiting. Alle klassen in de aula en zo was er thema waar iedereen mee aan kon doen, en elke klas een opdracht kreeg om dat te vervullen. Nieuw voor me, om voor een grote groep laten zien wat je in je mars had, en al snel bleek je meer kwaliteiten te bezitten dat je voor mogelijk hield.
Alle klassen hadden dan zo een natuurnaam en leerde ik meer in een half jaar op de nieuwe school veel over natuurwetten, mezelf en het geloof. Elke dag was een feest en een soepele leermethode en open beleid, veel humor door Meester Rob dat strenge regels niet altijd goed kon wezen om je te stimuleren om te leren, maar dat school en wat opnemen ook een feest kon wezen...…
Zondag 21 Mei 2006 at 8:32 pm
Denk dat me ouders daar nog een trauma over hebben, als ik begin over mijn pubertijd. Jong en je wilt wat, en zal en hele openbarig worden als ze nu allemaal te horen gaan krijgen wat ik allemaal uitgevreten heb.Nieuwe buurt een school het begin van de pubertijd.
Leerde op mijn nieuwe school Erik kennen. Een rustige jongen wat in een mooie buurt woonden, en het huis grensde aan het spoor. Tussen bossen en struiken, door kunnen lopen naar een pad wat weer grenst aan een grote scholengemeenschap. Werden verliefd, zoals kinderliefde dan was en deelde alle momenten zoveel mogelijk met elkaar. Zijn ouders werkte allebei dus we hadden alle ruimte. Afval verbranden, koken en uit het eigengeteelde groente tuintje haalde we alle lekkers verdaan. Op het schooldak alles bekijken wat er overal gebeurde en we voelde ons zo vrij als een vogel.....In de wintermaanden samen schaatsen vlak bij zijn huis, met warme chocomelk en erwtensoep gekookt door zijn moeder. Liefde duurde niet lang want we waren al snel op elkaar uitgekeken en kwamen zo weer allebei wat anders tegen.... zo ging dat dan met stormachtige liefdes in de pubertijd.
Donderdag 18 Mei 2006 at 08:03 am
We zaten op een mooie zomerdag met vrienden en kennissen in de kroeg, het was erg gezellig en zongen alle liedjes met volle borst mee. Het liep al tegen sluitingstijd en een agent stond bij het café te wachten, om te zien of hij nog wat mensen kan bekeuren die met een slok teveel op achter het stuur willen kruipen.
Op een gegeven moment strompelt ik de kroeg uit, struikelt over de drempel, zwalkt wat rond over de parkeerplaats, probeert mijn sleutel op vijf verschillende auto's uit voor ik onze eigen auto gevonden had was ik nog zeker tien minuten bezig om mijn sleutel in het contactslot te krijgen. Alle mijn vrienden waren intussen al lang vertrokken.
Eindelijk lukte het me de auto te starten en wil wegrijden. De agent laat me stoppen en laat hem een blaastest ondergaan. Zelfs na meerdere pogingen geeft het apparaat 0,0 promille aan. De agent vraagt verbaasd aan mij hoe dat mogelijk is, waarop ik antwoordt: "Vanavond ben ik de afleidingsmanoeuvre!"
Dinsdag 16 Mei 2006 at 9:08 pm
Was wel een jaar dat veel gebeurde en veranderde in me leven. Kleine terugblikken wat ik me nog goed kan herinneren.
Prins Bernard in opspraak i.v.m steekpenningen Lockheed.
Verenigde Staten 200 jaar....werd ook uitbundig geviert.
Carter word president van Amerika
Zag voor het eerst een enge horrorfilm Carrie wat me nog rillingen geeft.
Rocky met Sylverster Stallone prachtig gewoon....
Dat jaar verliet ik me oude buurt, vrienden achterlaten en hopelijk nieuwe terugvinden.
Nieuwe school, en met plezier de oude verlaten...Kwam in een totaal ander wijk terecht, en merkte dat ik goed voor mezelf op moest komen, en de leermethode van me nieuwe school een makkie was, en ver voor liep in lesstof.
Had gelukkig al snel vrienden van allerlei rassen. Leerde omgaan met andere culturen, en zelfs de talen. Kousenband, en kebab, pizza, en kufte waren weer gerechten wat beter smaakte dan de Hollandse pot voor mij
Kwam in aanraking met drugs en de hoerenbuurt, schietpartijen in de straat....dronken vechtende mannen. Begon te pubberen en soms begonnen jongens al interessant te worden.
Wat was ik blij met de verhuizing, want zou nu voor geen miljoen het wijkje nog willen verlaten!!
Zondag 14 Mei 2006 at 9:05 pm
Heb vandaag me suf zitten denken wat we vroeger deden met moederdag. Ontbijt op bed, eigen gemaakte tekening van school of je had wat met handarbeid in elkaar gezet. Soms wat zakgeld inleveren om toch wat aan mijn moeder te kunnen geven.
Nu ik zelf kinderen heb, denk ik heb hier echt een hekel aan, verplicht met zo'n dag langs te gaan, cadeau kopen of een bos bloemen. Laten tonen dat je om ze geeft. Rot toch op, puur commercie....Toch ben ik dus even op internet aan het zoeken geweest hoe het ontstaan is, en dan blijkt dit dan de geschiedenis te zijn.
Moederdag zoals we dat tegenwoordig kennen, werd voor het eerst in de Verenigde Staten gevierd in het begin van de twintigste eeuw. In de staat West-Virginia leefde Anna Jarvis. Zij heeft moederdag als het ware 'uitgevonden'. Ze was een van de elf kinderen van Anna Reeves Jarvis. Haar moeder had een zwaar leven, omdat zeven van haar elf kinderen op jonge leeftijd stierven. Anna bewonderde haar moeder om de manier waarop ze dit verdriet te boven kwam, namelijk door anderen te helpen. Toen haar moeder in 1906 op de tweede zondag in mei stierf, wilde Anna iets doen om alle moeders te eren. Via de plaatselijke kerk organiseerde ze de eerste moederdag op de tweede zondag in mei in 1907. Op die dag deelde Anna vijfhonderd anjers uit aan alle moeders die in de kerk aanwezig waren.
Anna wilde dat moederdag overal gevierd zou worden. Om dat te bereiken, schreef ze vele brieven en sprak ze met allerlei mensen uit de politiek, het zakenleven en de kerk. Zo werd het gebied waar moederdag werd gevierd steeds groter. Uiteindelijk ging ze met haar idee naar de president van de Verenigde Staten, Woodrow Wilson. Hij riep moederdag uit tot nationale feestdag en sinds 1914 wordt deze dag in de Verenigde Staten gevierd op de tweede zondag in mei
Heb mijn kinderen vaker gezegd dat ze voor mij er geen verplichting van hoeven te maken. Ben al blij met soms tussendoor even laten weten dat ze nog van me houden, vind ik belangrijker dan een bos bloemen waar een verplichte moederdag aan zit!!
Zaterdag 13 Mei 2006 at 4:40 pm
Volgens mij echt me eerste liefde! Rooien haren en sproeten op zijn neus. Goed gebekt en niet snel bang, was toch al snel waar ik op viel. Marcel was een straatjochie net als ik een straatklep. Op onderzoek uit en was graag van de party. Bomen klimmen, over hekkens gaan waar toegang verboden was. Achter de school een jungle en hutten bouwen was toch wel onze specialiteit. Toch kwamen we nog wel eens wat te kort en sleepte van alles aan. Tot we erachter kwamen dat het lokale padvinderij terrein toch wel veel spullen lagen wat we goed konden gebruiken voor onze geheime hut.
Leek allemaal heel simpel, even over een hekwerk heen, pakken en wegwezen. Marcel ging als eerste over het hek, maar ijzeren pennen staken uit. Dat hield ons niet tegen, en als klim kampioen was ik al snel erover heen. Keken wat rond en besefte al snel dat het verboden terrein was. Besloten om het toch maar te laten liggen en moesten weer klimmen. Dat moment hoorde we iemand schreeuwen.....nam een ren en klom snel over het hek, maar door alle spanning en opwinding bleef ik met me hand in een ijzeren pin hangen. Door het afzetten en sprong te maken voelde ik me hand dieper een ijzeren pin glijden.
Snel naar huis met een heftige bloedende hand. Thuis een smoes bedenken hoe het gebeurt was. Mijn moeder eerste optie was ziekenhuis, maar omdat ik een trauma had voor doktoren heeft mijn moeder vakkundig de hand verzorgd, wat wel weken nodig heeft gehad om te helen......
Marcel heeft trouw altijd mijn geheim bewaard ....tot ik nu uit de school klap.
Woensdag 10 Mei 2006 at 10:56 pm
Als we praten over riefpannekoek is er maar een iemand die het kan maken, is het wel me vader. Ben bekend om een slechte eter, eten bij anderen doe ik zelden of nooit, maar soep en pannekoeken....dan is me vader de man. Vaak probeer ik het zelf ook maar toch mis ik altijd iets eraan, en blijf de smaak missen.
Vroeger mochten we altijd kiezen wat we wilden eten als je jarig was, me ouderste broer koos dan zuurkool en kon hem wel killen alleen al het idee om dat door te moeten slikken. Mijn andere broer was gek om bami, nou mijn kost was het niet, dus zat dan met lange tanden aan tafel. Ik koos altijd een gerecht, en dat was aardappelpannekoek, met een lekker knapperig korstje erlangs en heerlijk op een snee witte brood.
Me vader begon dan al vroeg met aardappels schillen, aardappels een voor een te raspen met de hand, en direct bakken voor het puree bruin begon te worden. Nu zijn er allelei machines om het simpeler te maken...en soms vraag ik dan tussendoor...PAPA WANNEER MAAK JE WEER RIEFPANNEKOEK
Dinsdag 09 Mei 2006 at 9:33 pm
Mijn oudste broer ging onder korfbal en al snel was onze hele gezin bezig om een balletje in een klein korfmandje te mikken. O.N.I. Ontspanning na inspanning betekende dat. Vrienden, familie en kennissen raakte in de ban van korfbal. Was 8 jaar toen ik ook in een team kwam, zat al snel in me en begon te scoren. Werden datzelfde jaar kampioen, en trots als een pauw natuurlijk want we kwamen in de krant. Kregen bloemen een foto en natuurlijk de prachtige wisselbeker dat we mooi binnen hadden gehaald.
Me oudere broers speelden in een wat hogere klasse, en keek echt tegen ze op. Was soms wel jaloers, dat ik niet in hun team zat. Was te jong en te klein om erin te spelen. Maar bleef mezelf bewijzen met keer op keer om te scoren. Mijn ouders hadden inmiddels deels al een helpende hand in de kantine, en verzorgde het clubhuis met anderen. Elke wedstrijd dat er gespeeld werd waren we ook allemaal van de party.
Tot er een wedstrijd was in een hogere klasse, waren uitvallers en geblesseerde. Ze kwamen een meisje tekort in het team. Mocht mezelf bewijzen... tussen de groten, het was een gevecht om bij te houden maar heb de wedstrijd overleefd en kon zelf nog scoren... Kreeg nog een schouderklopje!!! Wat was ik blij dat ik bij de groten hoorde!!!!
Maandag 08 Mei 2006 at 9:57 pm
Was een kinkertijd en iedereen had zakken vol met knikkers. Was soms net een ekster en vond het prachtig de glinsterende ballen. Kregen dus allemaal een zakje knikkers van mijn moeder en knikkeren maar. Was niet goed in het spel en verloor steeds me knikkers aan jongens uit de beurt. Zag de knikkerzakken van me broer steeds voller worden en mijn gekregen knikkers was ik inmiddels al verloren. Mijn oudste broer was altijd wel de rots in de branding, en vroeg aan mij aan wie ik het verloren was. Ging dan de strijd aan en won alles weer voor me terug.
Mijn vader kwam toen met hele grote ijzeren ballen aan, vanuit zijn werk meegenomen. Kogellagers nu wetend, maar in de buurt waren ze er dol op, iedereen wilde maar ruilen. Op het laatst hadden we tonnen met knikkers en ik kon door oefenen met knikkeren, en me broer haalde het verlies wel voor me op. Tot ik eindelijk de slag te pakken kreeg en begon te winnen.......weg knikkertijd rage...de hoepel was weer in.
Zaterdag 06 Mei 2006 at 9:52 pm
Mijn vader kwam op een dag thuis met een doos...Me moeder vroeg wat erin zat en schok het bewoog. Een klein kitten kwam te voorschijn,
tussen het treinspoor gevonden, waarvan de moeder was overleden. Me vader kon het niet over zijn hart krijgen om het beestje achter te laten. Nog geelste jong en bij zijn moeder weggerukt en flesvoeding was ook wel nodig. Me moeder zorgde echt goed voor de kitten, en al snel had het onze hart gestolen. We waren er allemaal stapel gek op. Mee naar bed, wandelen in de poppenwagen en zelfs wachten voor onze school dat we weer uitkwamen.
Ging jaren zo, en zonder een kat was het bijna niet meer weg te denken uit ons bestaan. Omdat we op de camping stonden,en huisdieren daar verboden waren bleef Mimie altijd achter thuis en buren verzorgde hem goed(klopt Mimie was een hem). Tot we weer thuis kwamen van de camping en een paar etters hadden hem aangeschoten met een luchtdruk pistool. Lood in zijn lichaam deed hem geen goed. Dierenarts voor verzorging en bleek allemaal naar wens te gaan dachten we.
Tot we opeens onze kat begonnen te missen, en onze ouders vertelde dat hij misschien wel met een vriendinnetje op stap was, gebeurde wel vaker dat hij dagen aan het zwerven was. Weken werden maanden en sleepte maar katten mee naar huis wat mogelijk onze kat kon zijn. Bleven zoeken maar zonder resultaat en onze Mimie had ons verlaten. In het begin had ik wel een schuldgevoel.....Waren we slecht voor hem geweest....Onze ouders hielden vol dat hij een goed leven had met mogelijk een vriendinnetje en naar een jaar was onze hoop op terug keer wel bekeken.
Tot we gingen verhuizen en ik met een opmerking zei, "de kat kan ons huis niet vinden als hij terugkomt".....Het verhaal kwam er uit dat onze kat zo erg ziek was geworden van het lood in de lichaam dat de dierenarts het beter vond om hem in te laten slapen. Mijn ouders wisten dat het pijn zou gaan doen voor ons, en nooit hebben durfden zeggen..... Mimie rest in heaven....
Woensdag 03 Mei 2006 at 9:20 pm
Ben altijd wel een waterrat geweest, en zag het gevaar ook niet eens, dat je kon verdrinken. Op de camping waagde ik me ook vaak achter de touwen voor gevorderde, en zonder dat de badmeester het door had probeerde ik het middelpunt te halen. De kick van het water....tot me moeder ingreep en vertelde dat ik nog geen diploma had. Werd toen extra in de gate gehouden, en volgens de badmeester was ik rijp voor het diepe..maar regels lieten het niet toe. Had nog geen diploma, dus terug naar het pierenbadje maar weer. voelde me toch wel klein voor een 7 jarige.
Was een prachtige zomer, veel zwemmen, zandtorens bouwen, en zonnen aan het stand. Vaak waren er kinderen hun ouders kwijt en andersom en dat gebeurde ook op een hete zomerdag. Megafoons langs te standen dat een kindje spoorloos was....dezelfde avond weer rond de camping aan het roepen met een duidelijk signalement. Niks kwam daar uit. Denk dat er op een gegeven moment besloten is om te gaan zoeken in het zwemwater. Nog steeeds staat het bij....mannen hand in hand in elkaar...stap voor stap door het water. Voorbij de gordel zag ik opeens een man stil staan... tastend en voelend en levenloos lichaam oppakken wat hij snel door gaf naar een andere man.
Het kindje was gevonden...werd op een eilandje gelegt en gewikkeld in het zilverpapier....dezelfde avond zaten we thuis. Me moeder wilde niet langer meer op de camping blijven. Nu ik ouder ben en zelf kinderen heb, zie je wel in dat het gevaar overal loert .
Dinsdag 02 Mei 2006 at 9:09 pm
Computer problemen gehad, en moest mijn computer opnieuw instaleren.. Nog even wat programma's terug zetten maar morgen weer een nieuw log ....als alles goed gaat.
