Zaterdag 29 April 2006 at 10:14 pm
Ik wil jullie graag laten weten dat ik een appartement heb gekocht in de Belgische Ardennen. Ik zie het zuiver als een belegging en via verhuur wil ik de kosten er weer uithalen. Het appartement is rustiek gelegen op de bovenste verdieping van het complex. Voordeel: eigen entree en het prachtige ruime uitzicht. Nadeel is het naar boven en beneden sjouwen (vooral met boodschappen), want een lift ontbreekt (nog).
Omdat ik geen zin heb om via een boekingskantoor de huurprijzen op te drijven probeer ik eerst zelf het komende zomerseizoen vol te boeken. De huurprijs is EUR 100.- voor een weekend en slechts EUR 200.- voor een hele week. Een borg vind ik bij vrienden en bekenden overbodig.
Er wordt gewerkt aan een website om te zien welke perioden vrij zijn en direct te boeken. Hieronder een foto van het appartement.
Ik hoor graag van jullie!
Groeten,
Vrijdag 28 April 2006 at 8:20 pm
Mijn broer was altijd wel een pechvogel in zijn jonge bestaan, buiten spelen met zijn allen met een kar, koste hem een paar hechtigen in zijn hand Op het balkon van me oom, waar hij vanaf viel, was een flinke snee is zijn lip en zo zat hij regelmatig in het ziekenhuis door kleine ongelukjes wat steeds meer uit de hand liep.
Was aan spelen in de speeltuin, werd geroepen door een paar kinderen dat me broer in de vijver was gevallen en zijn voet eraf was!! Werd erger gemaakt dat het was, maar zag een spoor met bloed naar onze huis lopen. Werd opgevangen door onze buurvrouw en vertelde dat me broer inderdaad in de vijver was gevallen en zijn teen wat vreemd erbij hing. Dezelfde avond kwam hij thuis, veel gehuil van de pijn herrinner ik me nog wel. Het ging niet goed met hem, en werd later ook opgenomen in het ziekenhuis. Koorts en ontstoken, en ging steeds slechter met hem. Volgens mijn ouders ook wel heel ernstig geweest en een tijdje in onzekerheid gezeten of hij zijn voet mocht behouden. Spanning was ook wel te snijden in ons huis. Zou dezelfde week jarig zijn en meterslange slingers gemaakt voor hem, om in het ziekenhuis op zijn kamer te hangen......mocht 5 minuten bij hem zijn. Ondanks dat onze jeugdverhouding nooit echt goed was, wilde ik hem het liefst snel thuis hebben. Gelukkig is alles goed met hem afgelopen en na weken mocht hij weer naar huis.....Gelukkig want het begon stiller te worden, wie moest ik anders pesten!!!
Donderdag 27 April 2006 at 8:39 pm
Ben denk ik de meeste jaren van me leven opgegroeid op de camping met altijd familie om ons heen. Elk weekend was het ook dan wel feest. Nichten en neven om ons heen, en een nauwe band met elkaar. Werd denk ik ook altijd op je gelet en leerde zo ook elkaar te beschermen voor het gevaar. Meestal kwamen zo de ouderen bij elkaar om een potje te kaarten. Jokeren was dan de favoriete bezigheid. Kinderen werden dan bij elkaar gelegt, en dolle boel. In begin stonden we op een camping waar water, disco, speeltuinen, waterfietsen en viswater aanwezig was. Zo had je altijd wel iets om je te vermaken. Me ouders hadden het naar een paar jaar wel gezien op dezelfde camping en een deel van de familie verhuisde toen verder de boeren gedeelte in Voorthuizen.
Camping waar eigenlijk minder activiteiten aanwezig was, erg gerefomeerd en soms best saai was. Zwemwater ver afgelegen, geen speeltuin, alleen een verbrandplaats en veel dieren iets verder op. Was daar ook veel te vinden. Avonden was zoals altijd weer een portje kaarten. Een vierde man kwamen ze dan vaak te kort en mocht dan mee kaarten met de groten, en me zakgeld werd dan vaak gebruikt om bij de grote te horen. Stuiver per kaart en f1,30 moesten ze betalen als je een keer uit kon komen. Mijn Peetoom(helaas overleden) zat dan vaak daar op te spelen, maar verraaide zicht vaak door met zijn tanden te knarsen. Mijn oom uit Amsterdam begon onrustig te worden, en me moeder meer te praten. Viel me dan al snel op en speelde ze vaak onder de tafel. 10 jaar oud en me zakgeld verdubbelen gebeurde vaak, en als ik verloor...... was er altijd wel een oom of tante, dat me financieel ondersteunde stiekem.
Woensdag 26 April 2006 at 10:06 pm
Marijke keek altijd zielig, was somber en lachen deed ze eigenlijk weinig. Probeerde haar wel eens mee te krijgen uit haar tuin, maar lukte zelden of nooit.
Soms ging ze mee om gras te plukken voor onze konijnen, of even spelen in de poort, tot haar vader weer schreeuwend tot haar riep. Marijke had buikpijn en werd steeds stiller.... haar ouders negeerde haar en namen er geen notie op. Marijke kromp soms in van de pijn en viel...Marijke werd opgenomen in het ziekenhuis.....Marijke kwam nooit meer thuis
Overleden op 13 jarige leeftijd door schuld van de ouders....Was dat geen misdaad.
Dinsdag 25 April 2006 at 9:22 pm
Carla was een meisje uit onze straat wat helaas ook bij me op school zat. Nog steeds voel ik woede op komen bij het horen van de naam, en als een iemand me ooit gekwets heeft in me leven was zij dat wel. Had er alles voor over om haar terug te pakken, wat me zelfs schorsingen van school kosten.
Carla kwam uit een soort asso gezin, vader regelmatig zijn bezoekjes bracht bij andere vrouwen, en moeders des huize was net ma tokkie in magere vorm. Carla woonde naarst een vriendin van me, en kwam regelmatig langs hun tuin lopen. Mijn moeder had net in het ziekenhuis gelegen en roddels in de buurt staken de kop op. Onderling geklets werd er ook wel bij kinderen. Tot ik op een dag weer naar mijn vriendin liep, begon vanuit haar tuinhek me uit te schelden, en beledigende opmerkingen te maken. Niet op me mondje gevallen natuurlijk en een hele scheldwoordenboek uit de kast getrokken. Dagen gingen voorbij en de opmerkingen werden steeds gemener en voelde me steeds meer geraakt! Opgefokt, verdrietig en geemotioneerd. Steeds vanuit haar tuin waar ik niet bij kon komen.
Dagen gingen voorbij, en omdat Carla nogal dom van begrip was en al een paar keer was blijven zitten, deelde we niet de klas met elkaar, maar wel en deur met raam, gaf doorgang naar andere lokalen. Kon precies zien wanneer er iemand een klas verliet. Zag haar de klas verlaten voor een behoefte te doen, en dat was me kans. Carla een flinke knal verkocht en direct weer terug naar de klas. Werd wel aangesproken over me daden, bij het hoofd, maar ontkende alles.
Onderweg naar huis ver voor me begon Carla vlak voor mijn voordeur weer te schelden, en gebaren te maken dat gekte in de familie zat. Stoppen sloegen door en heb haar achterop gezeten, voor haar eigen deur een pak op de donder gegeven. Haar moeder vloog naar buiten en haalde ons uit elkaar. Diep in me hart hoopte ik dat ze nu haar lesje wel geleerd had.
Dagen gingen voorbij, Carla liep straten om, durfde niet meer langs mijn huis te lopen. Tot we een pauze hadden om half 11 op het speelplein. Was met een paar meiden uit de klas tikkertje aan spelen. Liep weg en kwam bij Carla in de buurt met haar vriendinnen. Carla had weer moed, lef en durfde me weer uit te schelden. Draaide me om en dacht ja en nu, en net toen in me rug keerde hoorde ik achter me haar gelach als een messteek in me rug drukken. Net toen ze haar voeten van de vloer wilde halen om in te springen bij touwtje springen heb ik haar omver getrapt. Op haar arm.....Dat net uit het gips was, en weer gebroken.
Dit koste me een schorsing van school, en geloof dat ik erna nooit meer echt welkom was...want 1 maand later ben ik vertrokken naar een andere school. Niet voor Carla maar omdat we gingen verhuizen.
Zinloos geweld? of mishandeling. Weet wel dat pesten, schelden meer pijn kan doen, dan een klap.
Maandag 24 April 2006 at 8:52 pm
Mijn vader ging elke morgen vroeg van huis, en rond 4 uur kwam hij aantuffen op zijn sparta. Voor ons altijd feest, we rende dan naar het einde van de poort en mochten dan het laatste stukje voor op zijn brommer meerijden. Vaak was het ook wel wie er aan de beurt was, ook al waren maar kleine stukjes, genoten dan met volle teugen
Tot me moeder in het ziekenhuis kwam te liggen, en elke avond een van ons aan de beurt was om met me vader op zijn gewilde brommer mee te rijden. Goed ingepakt in een jas en dan nog een keer onder zijn jas zat ik voor, vol trots op zijn brommer. Een weg wat oneindig leek, en het geluid dat als muziek in de oren klonk. Soms mochten we dan wel eens gas geven. Het gemis van je moeder, maakte het ritje weer veel goed om toch even het verdriet te vergeten.
Liefde voor een brommer is altijd blijven bestaan, want wat moet ik zonder me trouwe scootertje, en brommer.....Kan geen dure auto voor mij tegenop!
Zondag 23 April 2006 at 12:26 pm
Ging regelmatig bij ooms en tantes logeren.Mijn Peetoom nam me dan vaak overal mee naar toe met zijn gezin. Ze hadden zelf 3 kinderen waarvan de jongste dochter iets jonger dan mij was. Met haar speelde ik dan veel. Werd door hun dan ook wel lekker verwend en mocht eten wat ik wilde. Werden gerechten klaar gemaakt wat ik dan mocht kiezen, zo was me uitje dan extra leuk.
Tot mijn oom zei dat we even naar oma gingen. Wist niet beter toen en wist niet waar ik terecht kwam. Liepen naar binnen en de geur van beesten en katten kwam op me af. 2 kleine valse krengen van hondjes, en papagaai dat schreeuwde naar koffie, en een aanbouwschuurtje met dekens voor de zwerf katten. Binnen zat een grijze vrouw met lange haren en denk nog twee tanden in haar mond en een klein mannetje wat onderdanig was tegenover haar.
Werd gelijk gevraagd aan me oom wie is was, en stelde me voor als zijn kleindochter......was ze mijn oma?? Hoe, wat en was helemaal in de war, want snapte er allemaal niks van. Aardig was ze wel, en vroeg even naar mijn broers. Me nichtje en ik kregen wat lekkers en gingen de tuin in om de katten te vertroetelen. Toch bleef het bij me hangen, MIJN OMA!!!
Dezelfde avond bracht me oom me naar huis, en het eerste wat ik gedaan heb is mijn moeder om uitleg gevraagd. Graat zo noemde me moeder haar was haar biologisch moeder maar was opgevoed door een heel lief warm mens. Wat altijd me oma is gebleven.
Vrijdag 21 April 2006 at 3:26 pm
Aarde, Water, Vuur en Lucht. Alles wat je waar kunt nemen kun je wel onderbrengen onder één van deze 4 energieën, en dan bedoel ik met wat je waar kunt nemen, de stoffelijke wereld, de wereld die je door je zintuigen kunt waarnemen. Voel me ook wel aangetrokken naar de vier elementen toe.
Als jong kind al had ik een bepaalde aantrekkingskracht om naar water te lopen, te zijn en me daar heerlijk bij te voelen. Aantrekkingskracht dat met geen straf me af was te nemen, en steeds bleef terugkeren naar het eigenlijke gevaar van verdrinking.
Spelen in het zand, kastelen bouwen, in mijn fantasie was alles mogelijk om door zand en water de mooiste creaties te ondekken!
Dacht altijd dat er niks mooiers was, tot ik op een camping vuilverbranding meemaakte!! Eerst toekijken maar later helpen om het vuur steeds hoger op te stoken met de blik op oneindig, liever gezegd, met levensenthousiasme wat altijd wel in me zat. Ontastbaar maar kortstondig en door water de levenskracht weer afnam.
Als buitenkind genieten van het wolken, waar je vormen uit kon halen van wezen of gestalte, en briesje de vorm snel kon veranderen! Iets wat dan lijkt te ontwikkelen wat eigenlijk dan door bovenmenselijke vermogens ligt.
Geloof toch echt wel dat er meer is tussen hemel en aarde!
Woensdag 19 April 2006 at 12:49 pm
Schonk ik het leven aan mijn zoon. wat vooraf al voor veel paniek had gezorgt.
2 weken voor mijn bevalling, hoorde ik een harde klap in de bovenste kamer. Het halve plafond lag in het babybedje, van de pas opgeknapte babykamer. Huizen zouden gerenoveerd worden, en waren al aan breken bij de buren! Door een fout van de opzichter bleek een deel van ons huis ook langzaam aan het afbrokkelen. Paniek in de tent, want wat moest er nu nog gebeuren, snel werd er een wisselwoning geregeld!!! Wat normaal moest gebeuren, was er niet bij en met een dikke buik versneld inpakken en verhuizen in de laatste weken van de zwangerschap. Hoge bloeddruk, val van de trap, stress als het kindje niet eerder zou aanmelden, en niks meer overzichtelijk de kasten in. Had me man al gezegt, als de weeen beginnen, breng met maar naar het ziekenhuis, verhuis verder en ik zorg voor de rest!
Verhuizen ging verder en toch verliep alles nog volgens plan. Met veel hulp , was naar enkele dagen alles in de kasten gewerkt. Eindelijk we hadden het gehaald. 18 april 1990 we waren klaar, babykamer stond en ingeruimd!Wat kon ons nog gebeuren. Moest alleen nog even naar mijn broer lopen om wat boodschappen op te halen. Wilde net aan me bakkie koffie beginnen en begon langzaam tot me door te dringen dat de weeen waren begonnen. Vaste tijden, scheuten in mijn buik, elke 3 minuten en met regelmaat. Vroeg me broer en schoonzus nog even als ze wilde oppassen op mijn dochtertje, omdat ik bijna zeker was dat ik ging bevallen.
Thuis bekomen, had mijn dochter al snel door dat er meer aan de hand was, en me de tas gaf, voor als ik naar het ziekenhuis moest. Want haar broertje wilde ze nu wel zien. Vast en zeker stond voor haar vast dat het een jongetje zou worden, en konden haar niet op andere gedachten brengen dat het mogelijk een meisje zou worden.
Tante Irene gebeld, want wilde wel erg graag bij de bevalling zijn, en me emotineel steunen als het nodig was! Verloskundige opgebelt en me er op wees snel naar het ziekenhuis te gaan, omdat dit kindje toch heel snel zou kunnen komen. Weet nu achteraf wel dat ik nog nooit zo snel in het ziekenhuis ben geweest, want me man heeft alle stoplichten genegeerd, om zo snel mogelijk daar te zijn.
Alles liep voorspoedig en een snelle bevalling met veel gelach, werd hij eindelijk geboren op 19 april 1990 om 2 minuten voor 2 een gezonde zoon!!Grote trots van papa omdat zijn naam weer werd voortgezet!
Dinsdag 18 April 2006 at 3:30 pm
We hadden een grote tuin, dat best kindvriendelijk opgesteld was, met een paal voor een schommel, ruimte genoeg voor een zandbak en een zwembad als het warm weer werd. Langs de rand van de tuin een vijver, wat me vader van beton gemaakt had. Natuurlijk moesten er vissen in en dat gebeurde ook wel.
2 goudvissen kregen dan de ruimte om met onze familie kennis te maken. Je zag ze groeien en steeds werden ze groter en groter. Met voeren kwamen ze als 2 dolfijnen al half uit de vijver springen en waren zo blij met onze vissen.
De winter begon zich aan te melden, het water in de vijver begon langzaam dicht te vriezen. We hadden dan ook opdracht gekregen om er elke morgen een gat in te maken voor lucht, anders zouden ze dood gaan. Gebeurde trouw elke dag tot we een morgen beneden kwamen, en het vriendje van Flip, zo noemde we onze goudvis, was vastgevroren met zijn vin aan het ijs. Het had zo hard gevroren, dat de vijver meer ijs dan water nog was. Flip overleefde en samen met me broers besloten om Flip in onze bad te laten zwemmen.
Natuurlijk moesten we toch gebruik van het bad kunnen maken, en onze ouders waren niet blij met de reddingsactie van Flip. Gelukkig had me vader een goed idee, en heeft Flip naar een vijver bij het ziekenhuis gebracht zodat hij ook kennis kon maken met andere vriendjes. Flip leefde er nog lang en gelukkig!!!
Maandag 17 April 2006 at 3:42 pm
Was altijd wel een vroege vogel en als de zon maar een beetje op begon te komen, was ik me bed al uit, dat naar veel ergenissen van mijn ouders en broers. In begin maakte ik iedereen wakker, maar al snel had ik door mezelf aan te kleden, en naar buiten gaan. Was niet voor niks een straatklep. Schommelen eerst maar even in de tuin, en dan met mijn step racen door de poorten. Op ontdekking uit naar leuke plekken waar ik nog meer vaart kon maken. Plekken waar ik eigenlijk niet mocht komen, dijken af door de modder en koeienflatsen, autowegen zonder straatklinkers, fietspaden ver afgelegen. Was altijd wel iemand die je zag, en dit kregen me ouders toch wel te horen!!
Me vader was altijd wel een man van grandioze ideeen, en wist een groot slot op de poort te maken met een stalen buis voor het hek langs en door de schuurmuur heen. Kon niet meer de vroege vogel uithangen door de buurt en was overgelaten aan me trouwe schommel, afwachten hoelaat ze wakker zouden worden, om met me step weer op pad te kunnen.
Zondag 16 April 2006 at 4:01 pm
Vroeger was er geen overbodige luxe, of geld in overvloed. We kregen wat ons hartje begeerde en wekelijks onze zakgeld. Mijn vaders portemonnee werd dan ook gevuld, want moeder had de hand op de knip. Elk weekend en vakantie gingen we naar de camping toe
Vlak voordat we naar de camping gingen kregen we ons zakgeld.
Ik was echt een kind wat altijd snel door me zakgeld heen was!!
Was helemaal verslaafd geraakt aan een flipperkast in de kantine. Speelde dan vaak dubbelspel met een jongen uit Utrecht.Deelde zo het geld en spellen. We hadden een record verbroken, en wilde dat graag op onze naam houden.
Moeders woorden waren dan, het geld brand weer in je zak. Op een slinkse manier wist ik mijn vader toch wat extra geld uit de zak te praten als hij even naar de kantine kwam, waar ik aan het flipperen was. Vaak was het ook zo, dat hij ons riep en snel wat in de handen drukte. Terug naar huis weer, moest hij natuurlijk wat geld hebben voor op zijn werk, en moest mijn moeder dan verantwoording afleggen waar het geld gebleven was. Meestal was zijn reactie dan......DENK AAN ME KETELTJE en sloeg mijn zijn hand op de portemonnee.
Zaterdag 15 April 2006 at 3:34 pm
Sinds een paar weken heb ik zitten denken wat ik kan gaan doen om mannen gedrag te verbeteren en hier mijn oplossing. Ik ga een cursus geven?..
Hier kun je man nog voor opgeven.... wel snel zijn!!!!
2-daagse CURSUS VOOR MANNEN
Alleen toegankelijk voor mannen!
Let op: vanwege de complexiteit en moeilijkheidsgraad van de lessen, zal
elke cursus maximaal 8 cursisten accepteren.
De cursus is verdeeld over 2 dagen en zal de volgende onderwerpen omvatten:
DAG 1
HOE GEEF IK DE PLANTEN WATER
Stappenplan en diavoorstelling
TOILETROLLEN- GROEIEN ZE ZELF WEER AAN?
Groepsdiscussie
VERSCHILLEN TUSSEN DE WASMAND EN DE VLOER
Oefenen met verschillende soorten
wasmanden (visualisatietraining)
IS HET GENETISCH GEZIEN MOGELIJK STIL TE ZITTEN ALS ZIJ FILEPARKEERT?
Rij-simulator
DE AFSTANDSBEDIENING
De afstandsbediening loslaten: telefonische hulplijn en diverse praatgroepen
HOE KAN JE DINGEN VINDEN
Training in het zoeken op de goede plek in plaats van schreeuwend het hele
huis overhoop te halen.
Open forum
DAG 2
LEGE MELKPAKKEN: KOELKAST OF PRULLENBAK?
Groepsdiscussie en rollenspel
BLOEMEN MEEBRENGEN VOOR HAAR IS NIET SCHADELIJK VOOR JE
PowerPoint presentatie
ECHTE MANNEN VRAGEN DE WEG ALS ZE VERDWAALD ZIJN
Waar gebeurd verhaal van de man die het eens probeerde
DE VAAT/ SERVIESGOED: VLIEGEN ZE ZELF NAAR HET AANRECHT/ AFWASMACHINE?
Debat met enkele experts
BASISVERSCHILLEN TUSSEN JE MOEDER EN JE PARTNER
Praktijkles en rollenspel
HET IDEALE WINKELMAATJE ZIJN
Ontspanningsoefeningen, meditatie en
ademhalingstechnieken
BELANGRIJKE DATA ONTHOUDEN & BELLEN ALS JE LATER THUIS KOMT
Neem agenda / PDA mee naar de cursus
LOSLATEN: ERMEE LEREN LEVEN DAT JE TOCH NOOIT GELIJK HEBT
Persoonlijke begeleiding mogelijk
Stuur dit zo snel mogelijk in, des te sneller kunnen we starten!
Zaterdag 15 April 2006 at 2:36 pm
Na de school was ik alweer aan het denken welk smoesje ik moest bedenken om niet te eten. Was het weer hutspot, zuurkool, spinazie, bloemkool of bonen. Walgelijk gewoon, al het idee dat ik het moest eten. Na 2 hapjes begon me maag al op te spelen, en kokhalzend verliet ik de tafel vaak. Tussen mijn moeder en vader toch onderling wel eens een strijd, ik moest eten!!! Hoe dan ook, want ik wilde toch niet in het ziekenhuis terecht komen!! Denk dat me ouders alle methodes wel geprobeerd hebben, maar niks bleek echt mij zover te krijgen om warm eten naar binnen te krijgen.
Kon zo niet langer, en me moeder nam me mee naar de dokter!! Voor we eenmaal aan de beurt waren, was ik allang gesmeerd en zonder resultaat kwam ze beetje boos, denk nu ook wel verdrietig thuis!! Weer een poging om met mij naar de dokter te gaan slaagde. Dr Drost keek me na, en tot de verbazing van me moeder zei hij dat ik goed gezond was!!! Wat at ik dan in godsnaam!! Ik was een fruit kind...Bananen, appels, sinaasappels, perzikken, peren en citroenen waren ook mijn dagelijkse behoeftes! Geloof dat mijn ouders ook wel later de strijd hebben opgegeven om me nog te dwingen om te eten, en elke avond maar 2 hapjes groenten nam,al slikte ik het weg met melk of water maar als compensatie, een toetje en fruit.
Nu jaren ouder en zelf kinderen te hebben, denk ik wel eens, wat moet ik toch veel zorgen hebben gegeven om het eten. Heb nu zelf een kind wat bijna geen warm eten lust, en nog steeds ben ik een ramp met hollandse potten, maar samen varieeren we een gezonde maaltijd samen en als toetje een stukje fruit!!
Vrijdag 14 April 2006 at 9:11 pm
Elke avond om kwart voor zeven fris gewassen, tanden gepoetst en pyama aan,
om de dag af te sluiten en meegenomen te worden naar een droom wereld van tita Tovenaar.Illusie voor een 6 jarige om dat ooit werkelijkheid te kunnen maken. Alles even stil te kunnen zetten om kattekwaad uit te halen. Tita Tovenaar woonde met zijn dochter in een luchtkasteel en probeerde te toveren. Iets wat nooit echt goed lukte. Intussen vermaakte de blonde (of eigenlijk grijze) dochter zich in de gewone-mensenwereld, waarbij ze tovertrucs, zoals het stilzetten van mensen, nodig had om zich uit de nesten te werken.
5 minuten duurde de serie, en moest erna naar bed. Dromen over het mooie wat moest gaan komen en stiekum hopen dat je vader ook misschien wel kon toveren.Wie wilde dat als kind niet.......
even horen:
Klik hier om te luisteren
Mijn vader is een tovenaar, 't is echt, 't is heus, 't is raar maar waar,
een Ti-ta-tovenaar, 't is raar, 't is raar, 't is raar
Hij heeft het ook aan mij geleerd, maar soms gaat het wel eens verkeerd
en gaat het niet zoals ik wil, dan doe ik dit......
en alles staat stil
Donderdag 13 April 2006 at 8:58 pm
Tante Annie was net een boze stiefmoeder waar geen grijns vanaf kon. Momenten waar je dan aan terug denkt maar volledige beelden zijn dan niet meer terug te halen. De expressie van haar gezicht, de grijns van van een valse glimlach is altijd wel blijven hangen. Tante Annie was getrouwd met de broer van me vader. Tante Annie had dan ook een dochter wat eigenlijk al een wonder was als ik terug denk wat hun huwelijk had voorgesteld. Liefde of genegenheid heb ik nooit kunnen ontdekken, en in bezoeken aan hun was het altijd wel snauwen tegen elkaar.
Maar goed mijn moeder werd opgenomen in het ziekenhuis, en tante Annie was bereidt gevonden op ons te passen zolang het duurde. Mijn vader moest natuurlijk gewoon werken en poetsgrage tante zal de taak van onze moeder wel op zich nemen. Het huis was hygienisch schoon, vriendjes en vriendinnetjes werden geweigerd. Vaste tijden naar bed, en geen uitzondering meer. Speelgoed werd onder het spelen al weg geruimd, schoenen uit om naar binnen te komen, en we hebben nog nooit zoveel straf gehad van haar dan in alle jaren erna.
Tot we op een avond op bed lagen, en we het geschreeuw tussen tante Annie en onze vader hoorde. Met zijn drieen waren we een vreugde dans aan maken, want eindelijk tante Annie ging!!!!
Woensdag 12 April 2006 at 8:43 pm
Als nog 5 jarige ging ik voor het eerst naar de basisschool, was jonger dan de rest maar als vroege leerling moest ik me er doorslaan tegen wat oudere kinderen. Aap noot mies was de leermethode, wat me als muziek in de oren klonk door mijn oudere broers. Mijn beste vriendin zat ook in mijn klasje en een oude vrouw, flink gezet van postuur, en een donkere jaren 60 bril leek ze toch wel heel streng. Moesten ons allemaal voorstellen en me moeder had me weken van te voren al ingefluisterd dat ik me eigen naam moest zeggen, en niet mijn troetelnaampje gietje....Wat later een ergenis was om aan te horen. Leren bleek geen al te groot probleem voor me te zijn en getallen bleek al snel mijn favoriete les te zijn.
Hoofdmeester de Jong gaf me altijd wel kippevel, en angstaanjagende dagdromen, en bleef trouw bij hem uit de buurt. Een oude kale man, met veel rimpels en met een strenge blik over het schoolplein staarde. Niemand had ook de moed of lef hem tegen te spreken.
Tot de tijd aan brak...Schooltandarts. Schrik sloeg me in de benen, angst gierde door mijn maag. Elke keer een witte jas om het begin te starten om alle kinderen na te kijken, en de laatste nam de kaart me voor wie dan aan de beurt was. Dagen verstreken, en mijn naam werd steeds niet genoemd, tot het ogenblik daar kwam.Ik nam heel stoer de kaart aan liep richtig de ingerichte tandarts lokaal...schoof heel zachtjes de kaart onder de deur en nam de benen uit het school. Liep zo hard ik kon en probeerde me te verbergen voor iedereen dat me bekend leek. Later geen succes, want mijn broer vond me en was allang blij met mijn actie, scheelde hem een les, en mijn moeder hield me stevig vast om me alsnog na te laten kijken bij de smoelensmid!!!Dit jaren volgehouden tot me moeder me duidelijk maakte dat ik nooit de kans zou ontspringen en toch wel te oud werd om dat soort acties te doen. Altijd wel een trauma aan tandartsen overgehouden.Maar wie is niet bang voor de tandarts!!!
Dinsdag 11 April 2006 at 9:17 pm
Met twee broers was het wel overleven. Mijn oudste broer was zorgzaam, terwijl mijn andere broer me amper kon verdragen. Kon hij niks aan doen, was een trauma in me babytijd, navelstreng werd verwijderd en hij was er vast van overtuigd dat mijn piemeltje verwijderd was. In die jaren was transexueel nog zeldzaam, maar in zijn droomwereld was alles wel mogelijk....Keep Dreaming.(voor moeders betekend Keep dreaming, blijf dromen.)
Toch waren het 2 verschillende persoonlijkheden. Mijn oudste broer was voor de duivel niet bang, en wist ons ook vaak te redden van aanvallen van buitenaf, terwijl me andere broer nogal verlegen, stil en teruggetrokken leven had. Liefst met zijn eigen cowboystad en soldaten opgesteld, waar Bush nog wat van kon leren.
We woonde in een kinderrijke beurt en poort wat verschillende straten aan grenste. Onze territorium en voor vele ouders niet verlaten mocht worden. Snoepwinkel aan het einde van de poort waar elke zondag onze zakgeld naar toe ging. Mijn oudste broer op onderzoek en als een bodyguard vaak voor ons liep voor ongenodigde gasten, terwijl me andere broer veilig achter moeder rok verscholen bleef. Ikzelf..... was echt een meisje wat regelmatig in de problemen kwam door weg van huis te gaan en op onderzoek uit te gaan. Straatklep werd ik dan wel genoemd. Wilde genieten van het buitenleven, alles ontdekken was nog geen ander had gedaan, alsof het eitje van columbus nog niet ontdekt was. Veroorzaakte opschuddingen, angstaanjagende en onrustige momenten voor mijn ouders.....
Tot er een dag kwam en ik de rijn had ondekt, achter een weide, een dijk, machtig gevoel om te weten hoe water stroomde, hoe schepen voorbij gingen, de stroming vissen weg zag zwemmen. Stenen laten zweven en uren mijn gedachten weg liet zinken.Tot mijn oudste broer me vond en letterlijk naar huis heeft gesleurd. Zijn imago gestreeld omdat hij volgens mijn ouders me had gered en steeds meer over me begon te waken....terwijl me andere broer nog steeds een klein traumatje aan het verwerken was dat ik geen jongen was.
Lees meer
Maandag 10 April 2006 at 9:50 pm
Ben niet fanatiek met dagelijks een logje te schrijven, niet gehaaid genoeg om elke dag wat nieuws te bedenken om weer in het virituele pennetje te duiken, en al helemaal niet hou ik van vaste gewoontes. Dagelijkse rituele wat elke dag een sleur aan je leven geeft, en hou wel van actie en veranderingen. Kan van mezelf wel zeggen dat ik wel in ben voor gein, humor, pret en lol....Kan ook heel seriues zijn als daar voor onderwerpen zijn wat me aanspreekt. Kan heel goed een luisterende oor bieden, maar wie zou ik niet zijn om ook gerust iemand onder de tafel te lullen....
Naar deze inleiding, vroeg ik me gisteren ook af, van wie heb ik deze eigenschappen allemaal. Karaktertrek is het iets wat me ouders dat meegegeven hebben, deel te maken uit me opvoeding, of juist wat in de afgelopen jaren ontwikkeld heb. Ga ik terug naar me kindertijd kan ik nog veel dingen herrinneren, me moeder is sinds kort trouwe lezer geworden van me weblog, dus zal de fouten en aanvullingen misschien wel meekrijgen.
Was het jongste kind van een gezin van 3 kinderen, na 2 jongens, was de wens van me ouders toch wel een meisje. Niet de bedoeling, maar toch met open armen ontvangen. Werd op vrijdag de 13de geboren, wat normaal al geen goeie voortekens zijn, maar 5 minuten bond en blauw geslagen te zijn geweest moet ik het toch wel eindelijk op schreeuwen hebben gezet. Kan zijn dat het al een klein traumatje is gebleven. Maar zoals mijn motto dan kan wezen, wordt je hard van. Werd gelijk de wieg in gesmeten en amper naar me omgekeken, want mijn broer schijnt erg ziek te zijn geweest en alle aandacht ging naar hem. Op zich als pasgeborende wil je toch wel even schreeuwen naar de aandacht. Gelukkig werd ik later toch wel rijkelijk beloond met een warme borst van me moeder. Was geboren, maar eigenlijk niet gewenst door mijn broer....Jongetje was voor hem beter geweest, en jaren heeft hij me dat niet in dank afgenomen. Diende ook regelmatig voor speeltoytje al gevangen indiaantje. Vastgebonden aan een paal. Gelukkkig was mijn stemvolume al aardig boven de decibel, en werd geredt door mijn oudste broer of moeder.
Ondanks deze kleine voorvalletjes ben ik levenslustig en me broer inmiddels vergeven....en vandaar uit is er toch een deel van me karakter ontstaan, om goed voor mezelf op te komen....Of zou het toch in mijn gene zitten.
